İzmir'de Bornova Belediyesi Şehir Tiyatrosu (BBŞT) Akademi Söyleşileri, Dünya Tiyatro Günü’nde önemli bir etkinliğe ev sahipliği yaptı.
İZMİR (İGFA) - BBŞT Akademi Söyleşileri kapsamında Doç. Dr. Süreyya Karacabey, Dünya Tiyatro Günü’nde “Tiyatronun Uzun Serüveni” başlıklı bir söyleşi gerçekleştirdi. Antik Yunan’dan günümüze tiyatronun tarihsel gelişimini anlatan Karacabey, her dönemin kendi estetik anlayışını yarattığını vurguladı. Yoğun ilgi gören etkinlikte tiyatronun değişen insan ve toplumla birlikte dönüşümü ele alındı.
Bornova Belediyesi Şehir Tiyatrosu (BBŞT) Akademi Söyleşileri, Dünya Tiyatro Günü kapsamında önemli bir etkinliğe ev sahipliği yaptı. Zerrin Gençtürk Ek Hizmet Binası ve Şehircilik Kütüphanesi’nde düzenlenen söyleşide Doç. Dr. Süreyya Karacabey, “Tiyatronun Uzun Serüveni” başlığıyla tiyatronun tarihsel gelişimini kapsamlı bir şekilde anlattı. Yoğun katılımla gerçekleşen etkinlikte sanatseverler, tiyatronun kökenlerinden günümüze uzanan dönüşümüne dair derinlikli bir perspektif edinme fırsatı buldu.
ANTİK YUNAN’DAN GÜNÜMÜZE UZANAN SERÜVEN
Karacabey, tiyatronun kökenlerine dair kesin bilgilerin sınırlı olduğunu ancak Antik Yunan döneminin önemli bir referans noktası olduğunu vurguladı. Aristoteles’in “Poetika”sının tiyatro kuramı açısından temel bir kaynak olduğunu belirten Karacabey, tragedya ve komedyanın günümüze kadar etkisini sürdürdüğünü ifade etti. Roma döneminde yaşanan dönüşümün ardından Orta Çağ’da bir kesinti yaşandığını, Rönesans ile birlikte tiyatronun yeniden yükselişe geçtiğini anlattı.
SHAKESPEARE İLE SIÇRAMA, HEGEL İLE DÖNÜŞÜM
Rönesans sonrası dönemde tiyatronun büyük bir ivme kazandığını belirten Karacabey, William Shakespeare ve Christopher Marlowe gibi isimlerin bu süreçte belirleyici rol oynadığını söyledi. Daha sonraki dönemde Hegel’in “tarihselleşme” yaklaşımıyla tiyatroya yeni bir bakış açısı kazandırıldığını ifade eden Karacabey, her çağın kendi estetik anlayışını ve ifade biçimini oluşturduğunu vurguladı.
OSMANLI’DAN GÜNÜMÜZE: GELENEKTEN MODERN SAHNEYE
Karacabey, Osmanlı döneminde de Avrupa’daki Orta Çağ yapısına benzer şekilde seyirlik oyunların lonca sistemi içinde geliştiğini belirterek, “kavuk” geleneğinin bu yapının bir parçası olduğunu söyledi. Tiyatronun anonim yapıdan sanatçının bireysel imzasına evrilmesinin önemli bir kırılma noktası olduğuna dikkat çekti.
“DÜNYA BİR SAHNE”: DEĞİŞEN İNSAN, DEĞİŞEN TİYATRO
Tiyatronun, insanın dünyayı algılama biçimiyle doğrudan ilişkili olduğunu ifade eden Karacabey, dinsel anlatılardan modern gerçekliğe uzanan süreçte sahne dilinin de değiştiğini belirtti. “Her çağ kendi duyuşunu ve biçimini yaratır” diyen Karacabey, geçmişten alınan mirasın ancak çağın ruhuna uyarlanarak yaşatılabileceğini vurguladı.